Krepinka

W tym szczególnym czasie, jakim są zarówno ostatnie święta Wielkiej Nocy, jak i cała epidemia wirusa, chciałabym powiedzieć Wam o czymś czego się nauczyłam w ciągu tych kilku miesięcy bycia mamą - wdzięczności. Będąc mamą, zwłaszcza świeżo upieczoną mamą, łatwo zatracić się w problemach życia codziennego - a tu noc nie przespana, a tu ciągle bałagan, a tu dziecko płacze itp. itd. Robiłam tak cały czas. Ciągle znajdywałam jakiś powód, żeby narzekać (a powodów było sporo). Zwykle kończyło się to płaczem, kłótnią i wyrzucaniem sobie, że jestem do niczego (ach ten cudowny czas połogu!). Starając się poukładać sobie wszystko w głowie, doszłam do momentu w którym stwierdziłam że moje narzekanie niczego przecież nie zmienia! Bo bez sensu przejmować się tym że kolejny dzień nie dałam rady wstawić prania, czy że Szymon płakał w nocy - niektóre rzeczy są od nas niezależne. Mijały tygodnie, a ja starałam się jakoś ogarnąć moje życie i wróciłam do prowadzenia Bullet Journalu. Tworząc rozkła...

Kiedy weszłam w etap ciąży, a przede wszystkim macierzyństwa, czułam się bardzo samotna. Miałam wrażenie, że nikt nie ma pojęcia co przeżywam, a problemy innych wydawały mi się błahe. Byłam zamknięta z małym dzieckiem i co najwyżej wyszłam z wózkiem na spacer po okolicy w czasie jego drzemki. Mój narzeczony chociaż też był młodym rodzicem, nie rozumiał co przeżywam (chociaż szczerze mówiąc wiele moich problemów za bardzo wyolbrzymiałam). Brakowało mi osoby, z którą mogłabym porozmawiać o życiu młodej mamy i wreszcie poczuć, że nie jestem sama w tym wszystkim. Zaczęłam szukać jakiegoś oparcia w internecie.  Blogi i kanały na YouTube odkryłam już jako młoda dziewczyna. Czerpałam mnóstwo inspiracji od wspaniałych osób, które odkrywałam w internetowym morzu ludzi. I z czasem jak dorastałam , zmieniały się moje zainteresowania i zmieniały się też osoby, które chętniej obserwowałam.  Nie inaczej było kiedy weszłam w kolejny etap mojego życia jakim były ciąża i macierzyństwo. ...

Znacie to uczucie kiedy głowę macie pełną myśli ale nie umiecie sklecić sensownego zdania? Ja właśnie tak mam. Czuje, że mój mózg eksploduje od nawału przemyśleń, które nawarstwiały się tam od tygodni, ale nie mogę ułożyć z tego kłębu wypowiedzi, która dotrze do czytelnika.  Zacznę może od początku. Mam na imię Oliwia. Mam 21 lat i od ponad pół roku jestem mamą najcudowniejszego chłopca na świecie (tak, wiem, każda mama mówi, że jej dziecko jest najpiękniejsze i najwspanialsze, ale czy to znaczy że nie ma racji?). Od tych kliku miesięcy uczę się życia na nowo. Musiałam bardzo wiele zmienić w swojej głowie, żeby nie zwariować, albo nie zapłakać się na śmierć. Ten proces wciąż trwa i pewnie będzie trwać. Musiałam przede wszystkim ... odpuścić. I nie ma w tym nic złego.  Moim największym problemem, z którym prawdopodobnie będę się jeszcze zmagać, było zderzenie moich oczekiwań z czasu ciąży z nie tak kolorową rzeczywistością. Jako osoba zorganizowana i lubiąca czuć s...