Jak nauczyłam się być wdzięczna

W tym szczególnym czasie, jakim są zarówno ostatnie święta Wielkiej Nocy, jak i cała epidemia wirusa, chciałabym powiedzieć Wam o czymś czego się nauczyłam w ciągu tych kilku miesięcy bycia mamą - wdzięczności.

Będąc mamą, zwłaszcza świeżo upieczoną mamą, łatwo zatracić się w problemach życia codziennego - a tu noc nie przespana, a tu ciągle bałagan, a tu dziecko płacze itp. itd. Robiłam tak cały czas. Ciągle znajdywałam jakiś powód, żeby narzekać (a powodów było sporo). Zwykle kończyło się to płaczem, kłótnią i wyrzucaniem sobie, że jestem do niczego (ach ten cudowny czas połogu!). Starając się poukładać sobie wszystko w głowie, doszłam do momentu w którym stwierdziłam że moje narzekanie niczego przecież nie zmienia! Bo bez sensu przejmować się tym że kolejny dzień nie dałam rady wstawić prania, czy że Szymon płakał w nocy - niektóre rzeczy są od nas niezależne.

Mijały tygodnie, a ja starałam się jakoś ogarnąć moje życie i wróciłam do prowadzenia Bullet Journalu. Tworząc rozkładówkę miesiąca dodałam stronę pod tytułem "Wdzięcznik", sądząc że i tak jej nie wypełnię. Ale kiedy codziennie siadałam do mojego zeszytu i robiłam zapiski, otwierałam tą stronę i zastanawiałam się za co jestem dzisiaj wdzięczna.

Co to w ogóle znaczy "być wdzięczną"? Ja po prostu chciałam znaleźć jakiś pozytyw, w każdym dniu. Możecie to powiązać z wiarą, albo podziękować wszechświatowi za tą dobrą rzecz.

Czy tak trudno znaleźć choć jedną dobrą rzecz z całego dnia? Z początku myślałam że musi to być jakiś konkret, ale potem zaczęłam tam zapisywać i rysować drobnostki, jak świecące słońce, dobra kawa, czy wspólne śniadanie. Bo przecież życie składa się z tych drobnostek i te złe rzeczy to też drobnostki tylko je, nie wiedzieć czemu, bardziej zauważamy.

Z czasem już przestałam tak korzystać z mojego BuJo, więc i nie korzystałam z Wdzięcznika, ale moje wyczulenie na dobre momenty pozostało. I teraz jak pije w ciszy herbatę, jem śniadanie, albo idę na spacer, nie myślę ciągle o tym ile muszę jeszcze zrobić, albo jak bardzo miałam złą noc, tylko ciesze się tą chwilą - jestem wdzięczna za ten moment.

Nie jest oczywiście też tak, że się nie wkurzam w ogóle, ale dzięki większemu zauważaniu pozytywów w ciągu dnia, czas mojego wkurzenia i zdenerwowania się skraca. Dla przykładu: muszę wstać i wziąć Szymona na ręce o 5. rano i wiem, że już nie zasnę, bo on będzie spać na mnie - jestem zła i zmęczona, ale za chwilę myślę, że jestem wdzięczna za to, że się teraz do mnie przytula i że mam chwilę względnej samotności i ciszy i mogę obejrzeć odcinek serialu, przesłuchać podcast, czy obejrzeć coś na YouTubie. To na prawdę pomaga, a poziom stresu dnia codziennego spada diametralnie.

Polecam Wam obejrzeć rozmowę na kanale Mama Lama z Sonią Szramek-Karcz z Languages and Emotions, która mówi nawet o tym że wdzięczność cofa nasz zegar biologiczny!

A ty? Za co jesteś dzisiaj wdzięczna? :)