NAUCZMY SIĘ ODPUSZCZAĆ

Znacie to uczucie kiedy głowę macie pełną myśli ale nie umiecie sklecić sensownego zdania? Ja właśnie tak mam. Czuje, że mój mózg eksploduje od nawału przemyśleń, które nawarstwiały się tam od tygodni, ale nie mogę ułożyć z tego kłębu wypowiedzi, która dotrze do czytelnika. 

Zacznę może od początku.

Mam na imię Oliwia. Mam 21 lat i od ponad pół roku jestem mamą najcudowniejszego chłopca na świecie (tak, wiem, każda mama mówi, że jej dziecko jest najpiękniejsze i najwspanialsze, ale czy to znaczy że nie ma racji?). Od tych kliku miesięcy uczę się życia na nowo. Musiałam bardzo wiele zmienić w swojej głowie, żeby nie zwariować, albo nie zapłakać się na śmierć. Ten proces wciąż trwa i pewnie będzie trwać. Musiałam przede wszystkim ... odpuścić. I nie ma w tym nic złego. 

Moim największym problemem, z którym prawdopodobnie będę się jeszcze zmagać, było zderzenie moich oczekiwań z czasu ciąży z nie tak kolorową rzeczywistością. Jako osoba zorganizowana i lubiąca czuć się przygotowana, w czasie ciąży bardzo dużo czytałam i oglądałam na temat różnych aspektów macierzyństwa i opieki nad maluszkiem. Miałam wyrobione zdanie na wiele tematów jak karmienie piersią, czy podawanie smoczka itp. Dzisiaj myślę sobie jak bardzo mało wtedy wiedziałam! Wykreowałam sobie w głowie wizję siebie jako mamy, która oczywiście jest wypoczęta, wstaje przed dzieckiem żeby ćwiczyć jogę, medytować i czytać Biblię, która pracuje, studiuje, sprząta i gotuje i do tego jest dobrze ubrana. Co ciekawe w mojej wizji byłam mamą już starszego dziecka, które samo się bawi, albo bawimy się razem i wspólnie odkrywamy świat (fakt, teraz też nie mogę się doczekać tego okresu). No ale jak przyszło co do czego, to okazało się że mój synek nie jest typem spokojnego dziecka - bardzo dużo płakał, był nieodkładany, mało sypiał, a ja spędzałam dni z nim na kanapie, w wyciągniętych legginsach z plamami po mleku cieknącym z piersi, z nieumytymi włosami zwiniętymi w kok nie rozplątywany przez kilka dni. I w ten sposób minęłam się z obrazem mojego idealnego macierzyństwa. Dzisiaj wiem, że to bzdura, bo nie ma macierzyństwa nieidealnego. Ale wtedy tego nie wiedziałam i wyrzucałam sobie w każdej gorszej chwili, że jestem złą matką. 

Kiedy byłam w szpitalu wpadałam w panikę bo miałam poczucie, że nie potrafię zająć się własnym dzieckiem - nie umiem go wziąć na ręce, przewinąć, przebrać. Oczywiście z czasem się tego nauczyłam i jest to zupełnie naturalne, ale wtedy czułam się jak najgorsza matka na świecie. Dzisiaj wiem, że w momencie kiedy rodzi się dziecko - rodzi się też mama. Każda z nas musi się sama nauczyć jak być mamą. Nikt nie wie jak to robić. I szczerze mówiąc podejrzewam, że mamy kilkorga dzieci mają większe doświadczenie w zmianie pieluch, ale też często nie ogarniają macierzyństwa jak wtedy gdy urodziło im się pierwsze dziecko. Tak jest. Ale na wszystko potrzeba czasu. Po porodzie Szymona byliśmy w szpitalu kilka dni. W międzyczasie zdążyliśmy się już troszkę poznać (no bo to przecież nowy człowiek, którego też się trzeba nauczyć!) i było już całkiem ok. Wtedy do naszej sali przyjechała dziewczyna świeżo po porodzie, która była przerażona - jej synek płakał, ona zarywała noc, miała problem z karmieniem, nie wiedziała co robić. A ja? Chociaż 2 dni wcześniej przeżywałam dokładnie to samo co ona, czułam jakbym była mamą co najmniej trójki dzieci (hahaha) - byłam całkiem spokojna, starałam się jej pomóc i doradzić, a Szymonem zajmowałam się bez większego problemu. 2 dni! Ile może się zmienić w tak krótkim czasie! Doświadczenie czyni mistrza. 

Rzeczą, o której nie sądziłam że aż tak mnie dotknie był baby blues, który rozciągnął się na 4 miesiące. Nie zostałam zdiagnozowana przez specjalistę, ale mogę podejrzewać że mój stan zahaczał już o depresję poporodową. Moja burza hormonalna i stan emocjonalny w połączeniu z poczuciem niespełnienia oczekiwań i bycia nie taką matką jaką sobie wyobrażałam, nieprzespanymi nocami, odizolowaniem od świata i wrażeniem samotności w tym wszystkim, sprawiły że przez kilka miesięcy trwałam w dole emocjonalnym z którego ciężko mi było się wygrzebać. Najgorsze było to, że ani ja ani moi bliscy nie byliśmy na to przygotowani i nikt nie umiał mi pomóc. Musiałam sama sobie z tym poradzić. I udało się. Po Nowym Roku poczułam, że trochę odżywam. Poukładałam sobie w głowie wiele rzeczy i zmieniłam podejście do naszej wspólnej codzienności. Na pewno ułatwił mi to rozwój Szymona, który stawał się coraz bardziej samodzielny i gotowy żeby zostać choć chwilę z kimś innym oprócz mnie. 

Doszłam do momentu, w którym wiem że nie muszę być perfekcyjną mamą, bo takie chyba nie istnieją. Każdego dnia powtarzam sobie, że nie muszę się spinać i mogę odpuścić - sobie, narzeczonemu, Szymonowi. Nie wszystko musi być na tip top. Lepej żebyśmy byli razem zadowoleni, niż miałoby być cały czas czysto, a Szymon był zawsze pięknie ubrany. Robię tyle ile jestem w stanie i wiem, że daje z siebie 100% na ten moment - jutro moje 100% może wyglądać zupełnie inaczej. Jest mi trudno, ale uczę się nie spinać o każdy szczegół tak jak robiłam to na początku. I tobie też to radze. Bo po co nam to? Niewiele to zmieni, a nasze nerwy tylko popsują nam zdrowie. 

Mamy! Nie dajcie się zwariować swoimi oczekiwaniami wobec macierzyństwa (wobec czegokolwiek!). Pozwólcie sobie na to żeby wasz maluch spał przytulony do was - pranie zaczeka! A przede wszystkim, nie zapominajcie, że jesteście najlepszymi mamami swoich dzieci.