Wolność i samodzielność, a stawianie granic

Jako młoda mama już kiedy mój synek miał kilka miesięcy zadawałam sobie pytanie - jak go wychowamy? Czytając o różnych metodach i stylach wychowawczych szukałam odpowiedzi na kolejne kwestie pojawiające się w mojej głowie. A było ich mnóstwo! Wiele z nich jest oczywiście odległych, jednak myślę że jeśli już teraz się nad nimi zastanowię i będę wychowywać mojego syna zgodnie z tym co uważam, a nie będę wymyślać na bieżąco, będzie nam łatwiej. Lubie mieć też w głowie różne scenariusze i różne opcje - w razie potrzeby otwieram potrzebną szufladkę i wykorzystuje w praktyce to co przeczytałam czy usłyszałam. Może być też tak, że niepotrzebnie dokładam sobie teraz zmartwień - kto wie? :P 

Kiedy zastanawiam się nad naszym życiem, rozmawiam z mamami starszych dzieci, czy z moją mamą, stwierdzam że bardzo ciężko jest znaleźć złoty środek między restrykcyjnym, a liberalnym wychowaniem. Bo jak być jednocześnie łagodnym i stanowczym? Jak bez kar nauczyć zasad i granic? Z tym wszystkim na pewno nie tylko ja się zmagam.

Owszem, wzajemny szacunek jest dla mnie podstawą. Chciałabym żeby dziecko szanowało mnie i innych ludzi, ale żeby tak było muszę też szanować jego - to jest dla mnie oczywiste. Tylko gdzie jest granica między szacunkiem, a posłuszeństwem? No bo dziecko jest jednak wciąż dzieckiem. W wielu przypadkach można mu pozwalać na samodzielność i traktować jak dorosłego, ale są sytuacje w których my musimy być tym dorosłym, bo suma sumarum to my jesteśmy za nie odpowiedzialne.

Jakiś czas temu słuchałam podcastu "Well, That Escalated Quickly.", gdzie Angie i Cris mówili o dwóch rodzajach wychowania: takim, gdzie rodzic jest ciągle przy dziecku i ciągle je kontroluje i  takim gdzie dziecko ma dużo swobody. [EP 02: What Doesn't Kill You Makes You Weaker]. Oni, jako rodzice ósemki dzieci starają się znaleźć ten złoty środek, między jednym a drugim, jednak kierują się bardziej w stronę tej większej swobody. I ja się z tym całkowicie zgadzam! Ostatnie czego bym chciała to żeby moje dziecko wyrosło na sierotę życiową, która boi się drzew, trawy i brudu. Tylko w praktyce ten złoty środek razem z szacunkiem i partnerstwem jest cholernie ciężki do osiągnięcia. Bo jednak kiedy dziecko wspina się na wielkie drzewo i może złamać kręgosłup, albo biegnie wprost na pasy mamy gdzieś jego przestrzeń osobistą i to że ono sobie nie życzy żebyśmy je dotykali, albo ono w tym momencie chce to i koniec.
Każdy z nas najlepiej zna swoje dziecko, ale to czego ja chciałabym nauczyć Szymona to owszem szacunek i partnerstwo, ale jednak też to że to ja jestem rodzicem i dorosłym i w pewnych sytuacjach trzeba mnie posłuchać. Bo jeśli teraz mój 8 miesięczny syn, która odkrywa cały świat chce włożyć palce do kontaktu, otworzyć ciężką szafkę, albo zjeść patyk, mam pełne prawo mu tego zabronić. Czy to ogranicza jego poznawanie świata? Możliwe, ale ratuje jego zdrowie i życie.

Jestem całkowicie za tym żeby dać dziecku wolność i pozwolić mu samodzielnie poznawać świat - jestem pewna że to zaplusuje w przyszłość, ale nie czuje że działam wbrew pedagogice Montessori jeśli nie pozwalam mu włożyć palców do kontaktu. Inna kwestia jest też taka co uznamy za niebezpieczne. Dla mnie jest ok, żeby mój syn wchodził po stopniach w salonie, ale wiem że są osoby, które nie pozwolą 5 czy 6letniemu dziecku wejść samodzielnie po schodach - wszystko trzeba ze zdrowym rozsądkiem.

Takie też mam podejście do wszystkich aspektów wychowania. Staram się być dość wyluzowaną mamą, ale jednak mam w głowie myśl że to ja jestem rodzicem i muszę pilnować czy zbyt duża doza wolności mojego dziecka nie zrobi mu krzywdy.

Oczywiście, w tym momencie moje doświadczenie w kwestii samodzielności i wyznaczania granic sprowadza się do podstawowych czynności małego dziecka i schody dopiero przede mną, ale tak jak mówiłam na początku - lubię mieć przemyślane różne aspekty naszego życia i uważam że to co robię teraz ma ogromny wpływ na to jak będzie wyglądać wychowywanie Szymona za 2, 5, czy 10 lat. Jestem też przygotowana na to, że wiele moich poglądów ulegnie zmianie - i dobrze! To znaczy że się rozwijam.

A wy jakie macie do tego podejście? Może jakieś rady od mam starszych dzieci?